ชีวิตในช่วงหนึ่ง.....
อัตชีวประวัติดิฉัน เกิดวันที่1ตุลาคม 2536 ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต มีพี่สาวอยู่1คน พี่สาวมีครอบครัวแล้วทำกิจการช่วยแม่ค้าขายปัจุจบัน ดิฉันเกิดในครอบครัวที่ยากจน
พ่อกับแม่ของดิฉันอย่าหย้าร่างกันตั้งแต่คลอดดิฉันได้8เดือนกว่า
ได้มาอยู่กับแม่เลี้ยงพ่อเลี้ยง ส่งเสียเลี้ยงดูจนกระทั่ง
แม่ให้ดิฉันย้ายมาอยู่น้าน้องสาวของแม่ มาอยู่ที่ขอนแก่น อยู่จนเรียนจบ ม.3
ชีวิตมีอะไรเข้ามาเปลี่ยนในชีวิต
แม่ดิฉันทำมาหากินเป็นนักร้องร้านคาราโอเกะ อยู่ไปอยู่มาวันนึง
แม่ได้พบกับฝรั่งคนนึงเขาดูแลแม่เป็นอย่างดี
จนแม่ได้เปิดร้านคาราโอเกะเป็นของตัวเอง แม่ไปอยู่เมืองนอกได้สักพักก็กลับมา
เพราะแม่ไม่สามารถอยู่ได้ กลับมาดูแลกิจการของตัวเอง
แม่ก็ส่งเสียเลี้ยงดูส่งให้เข้าเรียนต่อม.4 ครอบครัวในตอนนั่น
รู้สึกว่าถึงไม่มีพ่อ ชีวิตของดิฉันยังดำเนินต่อไป
แต่ช่วงในวันกิจกรรมของโรงเรียนวันพ่อ ทุกคนล้วนแต่มีพ่อ
ถามเพื่อนๆว่าพาพ่อไปเที่ยว ต่างคนก็ต่างถามดิฉันว่า พ่อเขาเธอไปไหน ดิฉันก็ตอบได้คำเดียวพ่อกับแม่หย่าขาดกันแล้ว
เรามีแต่ ทุกๆวันพ่อก็จะกลับมานั่งคิด ว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงหย่าขาดกัน
คิดไปคิดมาก็เกิดความสงสัย ไม่รู้จะถามใคร ร้องไห้ ทุกๆวันพ่อ ก็ปล่อยให้วันเวลาผ่านไป
ใช้ชีวิตถึงแม้จะท้อ จะรู้สึกเหนื่อยแค่ไหน ก็ต้องสู้เพื่อแม่ เพื่อคนที่เรารัก
ดิฉันเป็นความหวังเดียวของแม่ พี่สาวที่ทำให้แม่ผิดหวัง มีลูกก่อนวัยอันควร แม่ก็บอกดิฉันเสมอว่า แม่ไม่ต้องการอะไรมาก
แม่อยากให้ลูกมีความรู้ เอาตัวรอด อยู่ในสังคมได้ เป็นคนดีของสังคม แม่ก็พอใจแล้ว
ทุกคำพูดที่แม่สั่งสอนมาจำไว้ทุกวันๆที่ท้อหรือเหนื่อยก็จะคิดถึงคำพูดของผู้เป็นแม่
อยู่เสมอ
ท่านค่อยส่งกำลังใจถึงจะไม่ค่อยมีเวลาดูแลดิฉันสักเท่าไหร่แต่ดิฉันคิดว่าแม่เป็นผู้ให้เสมอแล้วให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
เหตุผลที่ดิฉันมาเรียนครูเพราะ คำพูดของแม่ว่า
อยากให้ลูกมีความรู้ไม่อยากให้ลูกเป็นเหมือนแม่ เป็นคนเต้นกินรำกิน
ไม่อยากให้เหนื่อยเหมือนแม่ นี้คือคำพูดของแม่ ดิฉันจะสู้เพื่อแม่ จะไม่ถอย
ถึงจะถอยแต่เดินไปใหม่แหละทำให้ดีที่สุด
ต่อจากนี้อนาคตของดิฉันจะต้องสู้ต่อไปให้ถึงฝันให้ได้
เพราะคือความหวังเดียวของแม่หวังและทุกคนๆคนในบ้าน อนาคตจะเป็นครูที่ดีอยากสอนให้เด็กมีคุณภาพ
สร้างชาติให้ก้าวหน้า และจะนำความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาสอนอย่างเต็มที และที่อยากทำที่สุดในอนาคต
อยากไปสอนเด็กที่30จังหวัดชายแดนภาคใต้
นี้คือความตั้งใจอันสูงสุดที่ดิฉันใฝ่ฝัน ดิฉันโชคดีที่ได้เรียนโชคดีที่ได้เรียน เราโชคดีมีโอกาสได้มาเรียน
ได้อ่านเขียนทุกวันเพื่อฝึกฝน เราโชคดีกว่าครอบครัวที่ยากจน เพราะบางคนได้แค่ฝันอยากจะเรียน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น